суббота, 13 октября 2012 г.

ბუზი

შაბათობით უსაქმურობას არაფერი შეედრება. დღესაც, ძველი წიგნები დავალაგე და გადმოვათრიე სულ ფურცელ-ფურცელ დაშლილი წიგნი, „ფორუმი - ახალი ქართული ლიტერატურა", 2001 წელს გამოცემული კრებული, თანამედროვე ქართველი მწერლების ნაწარმოებებით. კარგა ხანს ვერ მოვწყდი. ამ კრებულშია ლექსი, რომელიც ძალიან მიყვარდა, ისე, რომ თითქმის ზეპირად მახსოვს. რამდენიმე დღის წინ ვეძებდი ამ ლექსს ნეტში, ვერსად ვიპოვე, ამიტომაც გადავწყვიტე ბლოგზე ატვირთვა.



ბუზი 

გიორგი ლობჟანიძე 


აქ გაზაფხული გვიან დაიწყო. გადააშავეს ქარებმა
ეზო. ვერ წამოვედი, პირისპირ შევრჩი დაუსრულებელ
წვიმების სეზონს. მე მომენატრე, რადგან ცივ ლოგინს
სამარესავით თვითონვე ვითხრი, ჩაკეტილი ვარ, ვეღარ
მივმხდარვარ - ეს ზღუდე არის თუ კარის წირთხლი.
რა დაიწყება ამ კარებს იქეთ, რა დაიწყება ამ სახლის გარეთ,
ბაბუაწვერა, რომელიც უხმოდ შენკენ მოჰყვება აპრილი ქარებს
თუ ეს წერილი, ან იქნებ ჭინჭრის სუსხიანი და მაღალ კანჭი,
ან სულაც ბუზი, ბუზი, რომელიც სარკმელს ეხლება უგონო ტანჯვით,
ეს მე არ ვიცი; მე ვიცი მხოლოდ, ტანზე გეხვევა ქარების ქაცვი,
ვერ მოასწარი წვიმას სახლამდე, დგახარ ქუჩაში და გაწვიმს... გაწვიმს...


ვეღარ ვახერხებ, რომ მოგეშველო, მოგონებების ტაბლასღა ვუზი,
თუმც კი არ ვზივარ, სარკმელს ვეხლები, მიწას ვაწყდები, როგორც ეს ბუზი.
მაგრამ გლუვია ეს მიწა, ვით გული... მე გამოვყვები საწვიმარ ღრუბელს  და
შენს ფეხებთან ჩამოვიშლები, როგორც საწყალი, მტვრიანი გუბე.
ნუ მერიდები, ნურც მე, ნურც ქუჩას, ხეებს, რომ დგანან ფუჭად მკვეხრები,
ტანთ გაიხადე, შემოდი ჩემში, მე თავზე თბილად გადაგეღვრები...


ჭუჭყიანი ვარ? რა მოხდა მერე, ჭუჭყიანია თვით იორდანეც,
მოინათლები ჩემში და ასე განვიწმინდებით ალბათ ორთავე.
და წახვალ სახლში, ტანს გაიმშრალებ, სახეზე ღამის საცხსაც წაიცხებ,
მერე დაჯდები სარკმელთან ჩუმად და ჩემთვის წინდის ქსოვას დაიწყებ.  
ბევრს უქსოვია შენამდეც კარგად, დამსგავსებია ნაცარს თუ ნახშირს,
მაგრამ ძვირფასო, ოდისევსები არ ბრუნდებიან ყოველთვის სახლში.
მე აქ ვარ, აქ ვარ, სხვენზე ვებმები, როგორც ობობას მაცდური ქსელი,
მერე ამ ქსელში ბუზივით ვბზუი, შენ კი ვიღაცა სხვა გიწერს წერილს...


ჩაკეტილი ვარ, ხალხია გარეთ... და ეს ერთგული, ნაცადი ღობე
რა შეუვალი სიმკაცრით მიჯნავს ჩემს ერთიბეჭო ეზოს და სოფელს.
მე სოფლის თავში არ ვსახლობ სულაც, ჩემს თავს ვეყუჟვი, ვით სხივი ეკვდერს,
ალბათ ამიტომ - გამეტებული - ყოველთვის სოფლის ფეხებთან ვეგდე.
არ ვწუხვარ, თუ კი ქვეყნის ნახირმა ჩემი მინდორი გულქვად მითელა...
გადამთელავდნენ, მეორე წუთას ფეხზე ვიდექი, ვით მატიტელა...


ახლა კი მიჭირს... უნდა დავგლიჯო ამ ქსელის ცივი უნაყოფობა,
თორემ შეხედე, ეს სიყვარული მიახლოვდება, როგორც ობობა...


რა სურს ობობას? - სისხლი და ხორცი, ან იქნებ ფუყე სიზმრების ქაფი...
სად გავექცევი, როს მი ფეხებზე გამობმულ ვარ ათასი ძაფით...


წვიმს პენელოპე... მე ხსოვნის ტაბლას შემოჩვეული ნაღველით ვუზი...
მე თვითონა ვარ ობობას ქსელი და ამ ქსელშივე გაბმული ბუზი.