понедельник, 14 июля 2014 г.

გზები


ქალაქში


მატარებელი დაიძრა. ფანჯარასთან ვიჯექი და ბებიას ვუყურებდი. ხელი დამიქნია და მიბრუნდა. ნელ-ნელა ჯერ მას ჩავუარეთ, მერე ჩვენს ეზოს, აღმართზე ჩვენი სახლი ჩანდა, სადაც ბებია უკვე მარტო იქნებოდა. მერე მატარებლის გაბმული საყვირი და სამყარო ფანჯრის იქეთ აჩქარდა. ყელში მომდგარი ბურთი ძვლივს გადავყლაპე, ერთ კვირაში ქალაქელი პირველკლასელი ვიქნებოდი. 



ნაყინზე წასვლა

დედაჩემის თბილ ხელებს ჩაჭიდებული მე და ჩემი და. სწრაფი ნაბიჯებით მივყვებოდით, ბულვარში ნაყინი უნდა გვეჭამა. რკინის მძიმე, ლამაზ სკამებზე ჩამოსკუპებულებს სულ გვქონდა იმედი, რომ ნაყინი ამჯერად უფრო მეტი იქნებოდა, ვიდრე წინა ჯერზე, მაგრამ ნაყინი იყო ზუსტად 100 გრამი, 100 გრამი ბედნიერება რკინის ვერცხლისფერ ფიალებში, ზედ მოყრილი იაფფასიანი შოკოლადის ნაფშხვენებით.



კორინთო

გზაზე, ხრამის პირას მოხუცები ისხდნენ. თაფლის გამჭვირვალე ქილები ჰქონდათ ჩამწკრივებული წინ, ხის დაბალ დახლზე. მოშორებით, საქანელაზე პატარა გოგო იჯდა და ცას წვდებოდა, ერთი-ორი, ერთი-ორი, მაღლა-დაბლა, მაღლა-დაბლა, ზედ ხრამის პირას, ჰორიზონტის ხაზზე ფრიალებდა კაბა. 
იქამდე ვადევნებდი თვალს, სანამ არ გაუჩინარდა უკან, ავტობუსის ფანჯარაში. ვერ გადავიღებდი, ასე დარჩა, ზევით-ქვევით, საქანელაზე, ხრამის პირას მოფრიალე პატარა გოგო.


მატარებელი

 შეუჩერებლად ვლაპარაკობდით და ვეწეოდით. სადგურებზე მატარებელი ჩერდებოდა, ჭუჭყიანი მინის იქეთ ჩანდა სუსტი, ყვითელი შუქით განათებული უკაცრიელი ბაქანი. მერე ისევ მივდიოდით, ვეწეოდით და ვლაპარაკობდით. ხანდახან ტამბურში კარს აღებდნენ, ვჩუმდებოდით და თვალს ვაყოლებდით ნამძინარევ მგზავრს. მერე ნელ-ნელა თენდებოდა და გული მეწურებოდა, უკვე ახლოს იყო თბილისი.


ნიუ-იორკი

აეროპორტში ყველა სკამი დაკავებული იყო. პირდაპირ იატაკზე დავჯექი და სანდლები გავიხადე, ფეხებს ფაქტიურად ვერ ვგრძნობდი. იატაკი იყო ქვის და გრილი. რამდენი ხანი ვიჯექი ასე არ მახსოვს, მახსოვს ბორტზე ასვლა და როგორ შევიკარი ღვედი. სადღაც ძალიან შორიდან მესმოდა თაკოს და გიორგის ხმა. მერე გავითიშე, ჯერ კიდევ აფრენამდე. შვიდი საათის შემდეგ გამაღვიძეს – ლონდონში ვართ.




აღმართები

გულში ვითვლიდი: აი, 50 ნაბიჯს გავივლი და შევჩერდები. კიდევ 50 ნაბიჯი და ახალი აღმართი. ყველაზე ყოჩაღად დათო და ხატია იყვნენ, ჯიუტად არ იმჩნევდნენ დაღლას. წყლის წისქვილი, წაბლის ხეები, გაუვალი ბუჩქნარები, ბილიკები აღმართებზე, სწრაფი გულისცემა, სახეში მოწოლილი სიცხე და მერე დაღმართები, სუნთქვა მშვიდდება, კედები ოდნავ ცურავს ხავსიან ქვებზე.
ჩანჩქერთან პირველი ნათია ჩავიდა და ხელი დაგვიქნია. 
წვიმდა მტირალაზე, ჰაერში იდგა სველი ტყის ძლიერი და გემრიელი სუნი.  




თოვა გზაზე 

ზუსტად წამოსვლის წინ, დილითვე დაიწყო თოვა. ჯერ სუსტად თოვდა, „მარშუტკასთან“ რომ მივედით, უკვე დიდი ფიფქები წამოვიდა და რამდენიმე წუთში მოათეთრა გზა. ნატალიამ მოწყინა - ასეც ვიცოდი, რომ მოხდებოდაო. გვინდოდა თოვლი, მაგრამ აღარ გვქონდა ფული. ბაკურიანიდან ბორჯომამდე მთელი გზა თოვდა. 




სტამბოლი


ნელ-ნელა გავახილე თვალები. ორსართულიანი ავტობუსი რბილად ირწეოდა. დიდი შუშის იქეთ ყველაფერი მოძრაობდა, მწვანე მინდვრებზე კანტიკუნტად მდგარი სახლები, ხეები, ტრაილერები გზაზე... უკანა სავარძლიდან პერიოდულად ისმოდა ფოტოაპარატის ჩხაკუნი, მანანას უკვე ეღვიძა და პეიზაჟებს იღებდა. იაკოს ეძინა, ყოველ შემთხვევაში თვალები დახუჭული ჰქონდა. უცებ გამიჩნდა დაცულობის და ბედნიერების უსაშველო და ყოვლისმომცველი შეგრძნება. სტამბოლში მივდიოდით, ჩემი დაბადების დღე იყო.   




четверг, 6 февраля 2014 г.

ადრე, ბავშვობაში



არ მახსოვს რამდენ ხანს უნდებოდა მატარებელი ბათუმიდან დედაჩემის სოფლამდე ჩასვლას, მაგრამ მახსოვს, დრო უსაშველოდ იწელებოდა და ყოველ ხუთ წუთში ვეკითხებოდი დედას: „დე, მალე ჩავალთ?“ ის მოთმინებით მიხსნიდა, რომ ამ სადგურის შემდეგ იქნება ეს სადგური, მერე ეს, მერე ეს და ჩავალთ. ჯერ სადგურებს ვითვლიდი გაფაციცებით, მერე მწყინდებოდა და ჩემ უფროს დას ვეთამაშებოდი. გემრიელად ვღეჭავდით მატარებელში, ბოშა ქალებისგან ნაყიდ საღეჭ რეზინას, თან განვიხილავდით, ჰქონდათ თუ არა ბოშებს სახლი და მათი  შვილები დადიოდნენ თუ არა სკოლაში. მერე ცხვირს ვაჭყლეტდით მატარებლის ფანჯარას, ვამთქნარებდით და ზანტად ვათვალიერებდით, როგორ ბინდდებოდა თანდათან გარეთ.


სოფელში სწორედ მაშინ ჩავდიოდით, როცა ვეგუებოდი ბედს, რომ ეს გზა არასოდეს დამთავრდებოდა.  მატარებლიდან ჩამოსულები ღრმად ვისუნთქავდით ცინცხალ ჰაერს და სახლისკენ მივდიოდით. გზადაგზა, ბნელ შუკაში დედაჩემს კანტიკუნტად ხვდებოდნენ ნაცნობები, მოიკითხავდნენ, ჩვენ გვეფერებოდნენ და სიბნელეში უჩინარდებოდნენ.


სახლთან მახლოვებულებს გვეგებებოდა თარაში, ბაბუას წითური, დიდი მეძებარი. ზედ გვახტებოდა, წინ გავარდებოდა, მერე ისევ გვიბრუნდებოდა, ხომ ნამდვილად მოდიანო და ალერსიანად გვტორავდა.  


სახლთან მისულები მე და ჩემი და უკვე ვეღარ ვითმენდით და თავპირისმტვრევით გავრბოდით ეზოში მდგარი პატარა სახლისკენ, რომლის ფანჯრებიდან ლამპის მბჟუტავი შუქი გამოდიოდა.  ჯერ ფრთხილად დავაკაკუნებდით, მერე კარებს მოვაფრიალებდით და ვიცინოდით.


ოთახის ერთ კუთხეში იწვა ბებია, უტკბილესი, გაბზარული ხმით ამბობდა ჩვენს სახელებს და აცახცახებული ხელებით გვიკრავდა გულში. პარკინსონის დაავადება სჭირდა და ლაპარაკი უჭირდა, მაგრამ სიხარული ცრემლები ადგებოდა თვალებზე.   


ბაბუას სახე უბრწყინავდა ჩვენს დანახვაზე, დეიდა კიდევ მაჯებს გვისინჯავდა და იცინოდა, აი, როგორ გაზრდილხართო. ცოტა ხანში კი ოდისკენ მიგვიძღვოდა, ხელში სანთლით. ჩაგვაცმევდნენ ფლანელის ფართხუნა, უთბილეს, საგულდაგულოდ დაუთოებულ პერანგებს და ვწვებოდით ბუხრან ოთახში, ზამბარებიან რკინის საწოლებზე, რომლებიც სასიამოვნოდ ჭრიალებდნენ.  ბუხრის თავზე გვიტოვებდნენ ანთებულ სანთელს, იქვე ეკიდა „შოკოლადნიცას“ რეპროდუქცია, სანთლის ალი საშიშად ციმციმებდა, მე და ჩემი და საწოლში ვლაპარაკობდით ხმადაბლა და ნელ-ნელა გვერეოდა ძილი.


რამდენიმე წლის შემდეგ ზაფხულის არდადეგებზე, ამ ოთახში, ფილტვების ანთებიანმა წავიკითხე „ბიძია თომას ქოხი“ და „გრაფი მონტე კრისტო“. ორივე წიგნი სახლის ბიბლიოთეკიდან ავიღე, რომელზე კარგი ბიბლიოთეკა არც მაშინ მეგულებოდა და არც ახლა მეგულება. სიცხიანი ვიწექი, ვკითხულობდი და ცრემლები მომდიოდა ღაპაღუპით. როცა პატარა ევა მოკვდა, სიცხემ ამიწია და ბაბუამ საწოლში ამომიტანა თავისი მოხარშული კამის თბილი ნაყენი, ნახე თუ არ გიშველისო. მიშველა. კამამაც მიშველა და წამლებმაც, დეიდა რომ მასმევდა, მაგრამ მე ბაბუას კამის ნაყენის დღემდე უფრო მჯერა.


არსად არ მინახავს იმდენი წიგნი, ჟურნალი და ყუთები, როგორც იმ სახლში. ოდაში იდგა ქაღალდის ტკბილი სუნი და კიდევ რაღაც უცნაური, განსაკუთრებული არომატი - დაუთოვებული სარეცხის, ხის ძველი კედლების, დეიდაჩემის გაუხსნელი სუნამოებისა და  ყუთში ჩალაგებული უცხოური საპნების. გრძელ, გაცრეცილ და ძალიან სუფთა ნაჭერგადაფარებულ მაგიდაზე ნაირნაირ ყუთებში უამრავი ნივთი ელაგა, სხვადასხვა ზომისა და ფორმის ღილები, ჭადრაკის ათასგვარი ფიგურები, ძაფები, ძველი პასტები, დედაჩემისა და დეიდას სტუდბილეთები. საათობით ვათვალერებდით ამ ნივთებს, ვყნოსავდით, ვთამაშობდით.  


მეექვსე კლასში ვიყავი, როცა ბებია მოკვდა. 12 წელი იწვა საწოლში და მეგონა, რომ ძალიან მოხუცი იყო, თუმცა 65 წლის იყო, სულ რაღაც. მასწავლებელი იყო და როცა ავადმყოფობის გამო სკოლაში ვეღარ დადიოდა, პირველ სექტემბერს დეიდას აივანზე გაყვანას სთხოვდა, მინდა ვნახო, როგორ მიდიან ბავშვები სკოლაშიო. სახელიც უცნაური ჰქონდა, ჩიტო ერქვა და მართლა ჩიტს ჰგავდა, ქათქათა საწოლში მობუზულს. გამხდარი იყო ძალიან, ხელებს ძვლივს იმორჩილებდა, მაგრამ ისეთი თვალები ჰქონდა... მბრწყინავი, ალერსიანი თვალები.  


ჩიტო ბებიას სიკვდილის შემდეგ უცებ აღმოვაჩინე, რომ მიცვალებულების აღარ მეშინოდა. მარტო ვიყავი საღამოობით ოდა სახლში, სადაც ბებია ესვენა და მშვიდად ვუცვლიდი წყალს მოტანილ ყვავილებს. უბრალოდ მივხვდი, რომ არ შეიძლებოდა შემშინებოდა ბებია ჩიტოს, რომელსაც ძალიან ვუყვარდი და არაფრით არ დაუშვებდა ჩემს შიშს და გაბრაზებას.

მერე სულ უფრო იშვიათად ჩავდიოდი დედაჩემის მშობლურ სახლში, მაგრამ ჩავიდოდი თუ არა, პირველ რიგში იმ საწოლისკენ გამირბოდა თვალი, სადაც ბებია იწვა. სათუთად იყო ალაგებული და არავინ წვებოდა კარგა ხანს, წლების შემდეგ კი იგივე საწოლში გარდაიცვალა ბაბუა, რომელიც ძალიან მოხუცი იყო უკვე, თუმცა მაინც უსმენდა რადიოს, 85 წელს გადაცილებულმა კატარაქტის ოპერაციაც კი გაიკეთა და პირველ რიგში იმით იყო ბედნიერი, რომ გაზეთების წაკითხვა დამოუკიდებლად შეეძლო, მანამდე დეიდას სთხოვდა წამიკითხეო და დეიდაც, მიუხედავად უსაშველო დაღლილობისა, ხმამაღლა უკითხავდა გაზეთებს.


ზაფხულში, საღამოობით, ყანიდან დაბრუნებული ბაბუა ტანსაცმელს იცვლიდა, ჩაიცვამდა სუფთად, პეწიანად და ეზოს წინ, ქუჩაში დადგმულ ძელსკამზე ჩამოჯდებოდა. ჩამოივლიდნენ მეზობლები, გამარჯობა ბატონო ილიაო, ესალმებოდნენ მოწიწებით. სკოლის დირექტორი იყო თავის დროზე, სოფელში კი ძველები მასწავლებლებს განსაკუთრებული პატივისცემით ექცეოდნენ.


ბოლოს რომ ვნახე, პერიოდულად კარგავდა მეხსიერებას. ერთი დღით ვიყავი ჩასული, ფეჩთან იჯდა სკამზე, გამხდარ, აწოწილ მხრებზე ბუშლატა ჰქონდა მოფარებული, სციოდა ძალიან. ბევრი ვეფერე, მაგრამ საღამომდე ვერ მიხვდა ვინ ვიყავი. ჩემი წამოსვლის წინ უცებ გაუნათდა თვალები, როდის მოხვალ კიდევო, მკითხა, მეტი არაფერი, მაგრამ მივხვდი, რომ მიცნო. აუცლებლად მოვალ სამ კვირაში მეთქი, დავპირდი, მაგრამ დავაგვიანე, თვენახევრის მერე ჩავედი, გაზაფხული იწურებოდა უკვე. ბებიას საწოლში იწვა, თვალებს არ ახელდა. დეიდამ მითხრა, რამდენიმე დღეა არაფერი უჭამია, მხოლოდ წყალს ვასმევთო. იმავე ღამეს გარდაიცვალა, ძალიან ჩუმად. დღესაც მგონია, რომ მე მელოდა, ჩემს ჩასვლას ელოდა, რომ წასულიყო.


ბაბუას გარდაცვალების შემდეგ სულ რამდენიმე ღამე გავათენე დედაჩემის მშობლიურ სახლში.  ერთ დილას დავინახე, როგორ ჩამოჰქონდა ბიძაჩემს ოდიდან ჭრელა-ჭრულა, გაყვითლებული ჟურნალები, კინოზე, მედიცინაზე, სკოლაზე, ნადირობაზე, მეფუტრეობაზე... - ამდენი ნაგავი რა საჭიროა, დავწვავო. ვთხოვე არ ექნა და ხათრი არ გამიტეხა.



მას შემდეგ იმ სახლში აღარ დავრჩენილვარ, ალბათ ათი წელია უკვე. ახლა დეიდას ველაპარაკები ტელეფონით, ხანდახან, ათასში ერთხელ. მას ისეთივე ტკბილი ხმა აქვს, როგორც ჩიტოს, როგორც ბაბუას და როგორც დედას, ადრე, ბავშვობაში, როცა დედულეთში მატარებლით მივდიოდით. 



среда, 9 января 2013 г.

ბანალური ამბები ცხელი შოკოლადით


 „... და ვგავარ წითურ და ზარმაც კატას,
რომელიც ხედავს სიზმარში ჩიტებს."
/ადრეული  თვითშემოქმედებიდან/  



დღეს ჩამოვედი ბაკურიანიდან და იმის ნაცვლად, რომ ჩანთა ამოვალაგო და ათასი წვრილმანი, მაგრამ საჭირო საქმეები მოვაგვარო, ჩამოსვლის წუთიდან ნეტში ვზივარ და ლინკიდან ლინკზე გადავდივარ. ცოტა გულდაწყვეტილი ვარ, მთელი წლით ადრე დაგეგმილი დასვენება უხეირო გამოდგა, ბაკურიანში ჩახჩახა მზე იყო, მოლიპული გზები  და მხოლოდ დღეს, წამოსვლის წინ გათოვდა ისე, როგორც მესიზმრებოდა წასვლამდე - დიდრონი ფიფქები წამოვიდა, არეულად, უცებ რომ დაგიფარავს თმას.   



მთელი გზა იმაზე ვფიქრობდი, რომ ზედმეტად გულმოდგინედ ვგეგმავ რაღაც-რაღაცაებს, აი ამას ვიზამ, აქ წავალ, ამას ვნახავ... არადა არ გამოდის დაგეგმილი ბედნიერება, საზამთროდ შენახული კოსერვივითაა, ან ივარგებს ან არა და ჩემი თავგანწირული მცდელობა, ერთი კვირით ყველაფერს მოვწყვეტოდი და უსაქმურობით დავმტკბარიყავი - გულუბრყვილო იყო.  


კაფე „მონმარტრი"

ამ ერთკვირიან უსაქმურობაში იყო სასიამოვნო დეტალებიც. პაწაწინა გოგო მელისას გაცნობა, ღამ-ღამობით ბოდიალი გაყინულ გზებზე, პირველად მომზადებული ცხელი შოკოლადი, ფანჯრიდან იმის თვალიერება, თუ როგორ ხვეტს ქარი თოვლს თეთრი მინდვრებიდან, სითბოში წიგნების კითხვა, გათოვებით გამოწვეული სიხარული, გლინტვეინი და კარგი მუსიკა მყუდრო კაფეში...  ამაზე მეტი რა უნდა მომხდარიყო თითქოს, მაგრამ როცა დღეს გათოვდა, მივხვდი რაც.  არ იყო თოვლი. ღამით როცა დგეხარ თოვაში და ირგვლივ არის ყველაზე კარგი სიჩუმე, მარტო თოვლის ხმა ისმის და არაფერი გინდა იმის გარდა, რომ ეს რაც შეიძლება დიდხანს გაგრძელდეს.

ცხელი შოკოლადი - პირველი მცდელობა


გასულ წელს  გავიაზრე რამდენიმე ბანალური, მაგრამ მნიშვნელოვანი ამბავი: 1. ძალიან მიყვარს ჩემი საქმე. 2. თუ ვერ მოვახერხე დროის გამოძებნა ახალი, საინტერესო  ამბებისათვის, სრულიად უშინაარსო ადამიანად ვიქცევი. 3. არასოდეს მექნება იმდენი თავისუფალი დრო, რამდენიც მე მინდა, ამიტომ არ ღირს საინტერესო ამბების და გეგმების გადადება, ყველა თავისუფალი საათი ძვირფასია.  4. არავის ბრალი არაა შენ რომ დაღლილი ხარ ხანდახან და ეს დაღლილობა უკეთესია თუ არ დაგეტყობა.  



მოკლედ, არ ღირს დარდი და წუწუნი, ბათუმშიც გათოვდება.    

 






  


суббота, 13 октября 2012 г.

ბუზი

შაბათობით უსაქმურობას არაფერი შეედრება. დღესაც, ძველი წიგნები დავალაგე და გადმოვათრიე სულ ფურცელ-ფურცელ დაშლილი წიგნი, „ფორუმი - ახალი ქართული ლიტერატურა", 2001 წელს გამოცემული კრებული, თანამედროვე ქართველი მწერლების ნაწარმოებებით. კარგა ხანს ვერ მოვწყდი. ამ კრებულშია ლექსი, რომელიც ძალიან მიყვარდა, ისე, რომ თითქმის ზეპირად მახსოვს. რამდენიმე დღის წინ ვეძებდი ამ ლექსს ნეტში, ვერსად ვიპოვე, ამიტომაც გადავწყვიტე ბლოგზე ატვირთვა.



ბუზი 

გიორგი ლობჟანიძე 


აქ გაზაფხული გვიან დაიწყო. გადააშავეს ქარებმა
ეზო. ვერ წამოვედი, პირისპირ შევრჩი დაუსრულებელ
წვიმების სეზონს. მე მომენატრე, რადგან ცივ ლოგინს
სამარესავით თვითონვე ვითხრი, ჩაკეტილი ვარ, ვეღარ
მივმხდარვარ - ეს ზღუდე არის თუ კარის წირთხლი.
რა დაიწყება ამ კარებს იქეთ, რა დაიწყება ამ სახლის გარეთ,
ბაბუაწვერა, რომელიც უხმოდ შენკენ მოჰყვება აპრილი ქარებს
თუ ეს წერილი, ან იქნებ ჭინჭრის სუსხიანი და მაღალ კანჭი,
ან სულაც ბუზი, ბუზი, რომელიც სარკმელს ეხლება უგონო ტანჯვით,
ეს მე არ ვიცი; მე ვიცი მხოლოდ, ტანზე გეხვევა ქარების ქაცვი,
ვერ მოასწარი წვიმას სახლამდე, დგახარ ქუჩაში და გაწვიმს... გაწვიმს...


ვეღარ ვახერხებ, რომ მოგეშველო, მოგონებების ტაბლასღა ვუზი,
თუმც კი არ ვზივარ, სარკმელს ვეხლები, მიწას ვაწყდები, როგორც ეს ბუზი.
მაგრამ გლუვია ეს მიწა, ვით გული... მე გამოვყვები საწვიმარ ღრუბელს  და
შენს ფეხებთან ჩამოვიშლები, როგორც საწყალი, მტვრიანი გუბე.
ნუ მერიდები, ნურც მე, ნურც ქუჩას, ხეებს, რომ დგანან ფუჭად მკვეხრები,
ტანთ გაიხადე, შემოდი ჩემში, მე თავზე თბილად გადაგეღვრები...


ჭუჭყიანი ვარ? რა მოხდა მერე, ჭუჭყიანია თვით იორდანეც,
მოინათლები ჩემში და ასე განვიწმინდებით ალბათ ორთავე.
და წახვალ სახლში, ტანს გაიმშრალებ, სახეზე ღამის საცხსაც წაიცხებ,
მერე დაჯდები სარკმელთან ჩუმად და ჩემთვის წინდის ქსოვას დაიწყებ.  
ბევრს უქსოვია შენამდეც კარგად, დამსგავსებია ნაცარს თუ ნახშირს,
მაგრამ ძვირფასო, ოდისევსები არ ბრუნდებიან ყოველთვის სახლში.
მე აქ ვარ, აქ ვარ, სხვენზე ვებმები, როგორც ობობას მაცდური ქსელი,
მერე ამ ქსელში ბუზივით ვბზუი, შენ კი ვიღაცა სხვა გიწერს წერილს...


ჩაკეტილი ვარ, ხალხია გარეთ... და ეს ერთგული, ნაცადი ღობე
რა შეუვალი სიმკაცრით მიჯნავს ჩემს ერთიბეჭო ეზოს და სოფელს.
მე სოფლის თავში არ ვსახლობ სულაც, ჩემს თავს ვეყუჟვი, ვით სხივი ეკვდერს,
ალბათ ამიტომ - გამეტებული - ყოველთვის სოფლის ფეხებთან ვეგდე.
არ ვწუხვარ, თუ კი ქვეყნის ნახირმა ჩემი მინდორი გულქვად მითელა...
გადამთელავდნენ, მეორე წუთას ფეხზე ვიდექი, ვით მატიტელა...


ახლა კი მიჭირს... უნდა დავგლიჯო ამ ქსელის ცივი უნაყოფობა,
თორემ შეხედე, ეს სიყვარული მიახლოვდება, როგორც ობობა...


რა სურს ობობას? - სისხლი და ხორცი, ან იქნებ ფუყე სიზმრების ქაფი...
სად გავექცევი, როს მი ფეხებზე გამობმულ ვარ ათასი ძაფით...


წვიმს პენელოპე... მე ხსოვნის ტაბლას შემოჩვეული ნაღველით ვუზი...
მე თვითონა ვარ ობობას ქსელი და ამ ქსელშივე გაბმული ბუზი.  







среда, 4 июля 2012 г.

ექვსი თვე


ამ ბოლო დროს, დავიღლები თუ არა, ზამთარზე ვიწყებ ფიქრს. აი, მოვა ზამთარი, ჩავალაგებ დიდ ჩანთას და წავალ ბაკურიანში, სადაც შესანიშნავი ოთახი ვიშოვეთ, ფართო აივნით, სავარძლითა და პუფით. ისეთი კარგი ოთახი, რომ მეპატრონის ნომერს ვასაიდუმლოებ, ემანდ ვინმე არ წავიდეს და ჩემი დღეები არ ამწაპნოს.

მაგრამ სანამ წავალთ, ჯერ კიდევ დეკემბრის დასაწყისში დავსხდებით ჩემთან სახლში, გავაკეთებ ხილის სურნელოვან ჩაის და ინტერნეტში მოვქექავთ ვარიანტებს, დავიანგარიშებთ ფასებს, ფურცელზე ჩამოვწერთ წასაღები ნივთების სიას, ცოტას ვიწუწუნებთ, რომ ყველაფერი ძვირია და მაინც ჩვენი ოთახის დიასახლისს შევუთანხმდებით.

მერე ექვსსაათიანი გზა და ბაკურიანი, რომელიც კაცმა რომ თქვას სულაც არ არის გადასარევი კურორტი, უბრალოდ არის ადგილი სადაც შიგადაშიგ თოვს და რამდენიმე კაფეა, სადაც უგემურ საჭმელებს აკეთებენ. თოვს! ეგაა მთავარი!



მივალთ ჩვენს ოთახში, გავიშოტებით საწოლზე და ცოტა ხანს დავისვენებთ, ღამით გავალთ გარეთ, იმ ლამაზ, საახალწლოდ მორთულ, ძვირ და უგემურ კაფეში  და იქედან გამოსული ჩავვარდები თოვლში. ცოტა ხანს ვიქნები ჩუმად, არ გავახელ თვალებს და ყურადღებით მოვუსმენ როგორ მათოვს სახეზე.
სახლში ასულები დავლევთ წითელ ღვინოს, დავაყოლებთ ბათუმიდან წაღებულ ფორთოხლებს და თითები გაგვეწებება.

ხომ მოვა დეკემებრის ბოლო ჯეკ, სად წავა

пятница, 16 декабря 2011 г.

მოკალი ბილი!!

вторник, 29 ноября 2011 г.

უსათაურო

სწორედ მაშინ, როცა ფიქრობ, რომ ახალ სიცოცხლეს იწყებ და ყველაფერი გენიალურად იქნება, რაღაც ხდება ჯეკ, უმნიშვნელო, გულისმომწურავი კონფლიქტები გარშემომყოფებთან და საკუთარ თავთან, კიდევ უფრო მეტად გიჭირს სიზმრებიდან გამოფხიზლება და ყველაზე საიმედო ადგილი სახლის ის კუთხეა, სადაც არავინ მოგძებნის.


ნოემბრის ბოლოს გამოგონილი ოპტიმიზმიც გაიძურწა და დაღლილობის გარდა არაფერი დატოვა.


როცა ყველა უმნიშვნელო წყენას ყელში მომდგარი ბურთივით ყლაპავ და არც თოვლი გიხარია, უნდა დანებდე ჯეკ, ცოტა ხნით მაინც, თორემ ხომ ხედავ, არაფერი გამოდის იმედგაცრუებისა და მოწყენილობის გარდა. 

არავის აჩვენო რომ სუსტი ხარო. კარგი რა ჯეკ, ვის რა ჯანდაბად უნდა  პლასტმასის ღიმილი.