„... და
ვგავარ წითურ და ზარმაც კატას,
რომელიც ხედავს სიზმარში ჩიტებს."
/ადრეული თვითშემოქმედებიდან/
დღეს ჩამოვედი ბაკურიანიდან და იმის ნაცვლად, რომ ჩანთა
ამოვალაგო და ათასი წვრილმანი, მაგრამ საჭირო საქმეები მოვაგვარო, ჩამოსვლის წუთიდან
ნეტში ვზივარ და ლინკიდან ლინკზე გადავდივარ. ცოტა გულდაწყვეტილი ვარ, მთელი წლით ადრე
დაგეგმილი დასვენება უხეირო გამოდგა, ბაკურიანში ჩახჩახა მზე იყო, მოლიპული გზები და მხოლოდ დღეს, წამოსვლის წინ გათოვდა ისე, როგორც
მესიზმრებოდა წასვლამდე - დიდრონი ფიფქები წამოვიდა, არეულად, უცებ რომ დაგიფარავს
თმას.
მთელი გზა იმაზე
ვფიქრობდი, რომ ზედმეტად გულმოდგინედ ვგეგმავ რაღაც-რაღაცაებს, აი ამას ვიზამ, აქ წავალ,
ამას ვნახავ... არადა არ გამოდის დაგეგმილი ბედნიერება, საზამთროდ შენახული კოსერვივითაა,
ან ივარგებს ან არა და ჩემი თავგანწირული მცდელობა, ერთი კვირით ყველაფერს მოვწყვეტოდი
და უსაქმურობით დავმტკბარიყავი - გულუბრყვილო იყო.
 |
| კაფე „მონმარტრი" |
 |
| ცხელი შოკოლადი - პირველი მცდელობა |
გასულ წელს გავიაზრე რამდენიმე ბანალური, მაგრამ მნიშვნელოვანი
ამბავი: 1. ძალიან მიყვარს ჩემი საქმე. 2. თუ ვერ მოვახერხე დროის გამოძებნა ახალი,
საინტერესო ამბებისათვის, სრულიად უშინაარსო
ადამიანად ვიქცევი. 3. არასოდეს მექნება იმდენი თავისუფალი დრო, რამდენიც მე მინდა,
ამიტომ არ ღირს საინტერესო ამბების და გეგმების გადადება, ყველა თავისუფალი საათი ძვირფასია.
4. არავის ბრალი არაა შენ რომ დაღლილი ხარ
ხანდახან და ეს დაღლილობა უკეთესია თუ არ დაგეტყობა.
მოკლედ, არ ღირს
დარდი და წუწუნი, ბათუმშიც გათოვდება.
